Πάμε για μια πράσινη μπύρα;

Άξιοι πιστοί της Θεάς Καφροδίτης

Επί της ευκαιρίας των γενεθλίων μου και της ημέρας του Αγίου Πατρικίου, θα ήθελα να σας καλέσω για μια μπύρα. Μια πράσινη μπύρα στη Τσέχικη Μπυραρία U fleku στα Λαδάδικα.

Δεν κερνάμε μπύρες, η αλήθεια είναι, καθώς την οργάνωση την έχει αναλάβει η παρέα μας από το Repanaki.  Αυτό που με σιγουριά μπορώ να πω είναι πως θα έχουμε καλή παρέα, μπόλικη πράσινη Primator (το καλό που της θέλω να είναι πράσινη χρώμα και να μην είναι απλά το όνομά της έτσι) και πως θα γευτούμε υπέροχες συνταγές που έχει επιμεληθεί ο  Σεφ της U Fleku και το Καρότο από το Repanaki. 

Θα χαρούμε πολύ να σας δούμε εκεί και να καθίσετε μαζί μας.

Μπορεί να ακολουθήσει ομαδικό όργιο προς τιμή της Ιεροσύνης μου και τη Θεά Καφροδίτη

Ποια είναι η Λόλα;

Ποια είναι επιτέλους η Λόλα και γιατί έχει στοιχειώσει τη σκέψη μου;
Γιατί την ποθούν όλοι και γράφουν τραγούδια στο όνομα της;
Μπορούμε μέσα από τα τραγούδια που ακούστηκαν γι'αυτήν να μάθουμε όλη την αλήθεια γι'αυτήν;

Δεν ξέρω, θα κάνω μια προσπάθεια όμως να φτιάξω ένα προφίλ γι'αυτή την Άξια Ιερή Δούλη της Θεάς Καφροδίτης.

credit langll via pixabay CC0

Ο μύθος είναι τόσο μεγάλος που φτάνει ακόμη και το μύθο της Μάτα Χαρη. Καθώς κανείς δεν ξέρει αν είναι άντρας ή γυναίκα. Ίσως φταίει το ανάστημά της και βαθιά φωνή της.

Γνωρίζουμε για τη Λόλα πως ότι θέλει το αποκτάει, όποιον θέλει τον κάνει δικό της. Αλλά αυτό το ξέρουν και οι άντρες πιστοί του ναού.

Θεραπευτικός Λιθοβολισμός

Η πιο συνηθισμένη ευχή για μία νέα χρονιά συνήθως πάει κάπως έτσι:

Χρόνια Πολλά και καλή Χρονιά  με Υγεία πάνω από όλα!!

Οι Ιερές Δούλες πάντα με προσανατολισμό στην ευεξία και την μακροζωία των πιστών του ναού, για το 2018 θα ήθελαν να σας εισάγουν σε μία νέα θεραπεία ευεξίας ή οποία θα συντηρήσει και θα εγγυηθεί πως το νέο έτος θα είναι γεμάτο υγεία.

Η νέα μας πρόταση για το 2018 είναι ο Θεραπευτικός Λιθοβολισμός, μια εναλλακτική θεραπεία της οποίας μόλις τα τελευταία χρόνια έχουν ανακαλυφθεί οι ευεργετικές της ιδιότητες.

 Λίγα Λόγια για τον Λιθοβολισμό 

H ιστορία του Λιθοβολισμού χάνεται στα βάθη της αρχαιότητας, ξεκίνησε ως μέθοδος τιμωρίας όπου μια ομάδα ατόμων λιθοβολεί τον κρατούμενο μέχρι αυτός να πεθάνει. Κανένας ανάμεσα στο γκρουπ δεν  μπορεί να αναγνωρισθεί ως δολοφόνος. Βέβαια αυτή η μορφή θανατικής ποινής, είναι πιο αργή από άλλες μεθόδους γι'αυτό και κατατάσσεται στην κατηγορία Μαρτύριο ή Βασανισμός.  Ο Λιθοβολισμός δεν είναι κάτι νέο, είναι μια πρακτική συνηθισμένη σε χώρες της Μέσης Ανατολής, ενώ αναφορά της γίνεται μέσα από την Παλαιά και τη Καινή Διαθήκη. Ωστόσο σήμερα σε κάποιες χώρες αυτή η πρακτική εξόντωσης κρατουμένων θεωρείται απαρχαιωμένη και παράνομη...

Λίγα λόγια για τον Θεραπευτικό Λιθοβολισμό

 Μετά από εκτενείς έρευνες οι επιστήμονες του ναού όμως κατάφεραν να βρουν τις θεραπευτικές ιδιότητες που έχει ο Λιθοβολισμός. Σε πολλές χώρες συναντάμε θεραπείες με πέτρες και κρυστάλλους, ενώ οι δονήσεις που δημιουργεί η επαφή της πέτρας με το σώμα είναι ανάλογες με εκείνες του Spanking.

Σύνδρομο Στοκχόλμης

Τι ακριβώς είναι το σύνδρομο της Στοκχόλμης; Είναι αυτό το σύνδρομο γλυκιάς ανάμνησης που σε ποιάνει τέτοιες ημέρες του χρόνου, επειδή πριν δύο χρόνια αυτή την ημέρα έκανες βόλτες στη Gamla Stan (παλιά πόλη) μέσα στο κρύο.

Η αρχική πόλη της Στοκχόλμης, με κτίρια βγαλμένα από ιστορίες του μεσαίωνα και φυσικά με υπόγεια καφέ και εστιατόρια τα οποία είχε το καθένα τη δική τους ιστορία. Το πιο μαγικό ήταν αυτό του Curry House. Βγαλμένο από παραμύθι της Χαλιμάς.

Κάθε Χρόνο τέτοια ημέρα

Κάθε χρόνο τέτοια ημέρα....Ο χρόνος κυλάει, οι πληγές κλείνουν, αλλά οι ουλές παραμένουν. Κάθε χρόνο τέτοια ημέρα. Η ουλή που έμεινε πίσω πονάει, πονάει η καρδιά μου, πονάει το κεφάλι μου. Κάθε χρόνο τέτοια ημέρα προσπαθώ να ξεχάσω τι γίνεται, αλλά πάντα υπάρχει κάποιος να μου θυμίζει τι ημέρα είναι....Μην με αφήνεται μόνη μου τέτοια ημέρα...

Κάθε φορά που είμαι μόνη μου 1η Δεκεμβρίου να κλαίω μπροστά στην οθόνη και τη μάνα μου να τρέχει πανικόβλητη να με ηρεμήσει χωρίς να έχει καταλάβει τι συμβαίνει. Κάθε χρόνο τέτοια ημέρα....δεν είμαι η μόνη που κλαίει, δεν είναι μόνο οι δικές μου ουλές που πονάνε. Εκεί έξω χιλιάδες σαν εμένα έχασαν κάποιο που αγαπούσαν. Το κοινό που  έχουμε όλοι εμείς που πενθούμε είναι οτι χάσαμε κάποιον δικό μας από μία βλακεία, από κάτι που θα μπορούσε να αποφεχθεί. Ξεχωρίζω από τους άλλους που πενθούν αυτή την ημέρα γιατί το δικό μου άτομο δεν έφυγε εξαιτίας μιας ασθένειας.

Αλλά ας μιλήσουμε για την πλειονότητα και τον δικό τους πόνο. Η 1η Δεκεμβρίου είναι η Παγκόσμια ημέρα κατά του AIDS. Η ασθένεια που εμφανίσθηκε και στις αρχές της δεκαετίας του 80 και με την άφιξη της σκόρπισε το θάνατο. Τα χρόνια που περάσαν ήταν γεμάτα ενημέρωση, πρόληψη και γνώση. Η Δεκαετία του 80 μεγάλωσε τα παιδιά της με τον τρόμο της ασθένειας.

Με τα χρόνια που περάσαν κάποιοι επαναπαύθηκαν και η ασθένια εξαπλώθηκε. Στον καιρό που έχουμε το Blog είδαμε άτομα να μιλάνε για το AIDS λες και ήταν κάτι που δεν μεταδίδεται σεξουαλικά, κάποιοι πιτσιρικάδες μιλούσαν λες και η ασθένεια ήταν Stae of Mind και όχι κάτι αληθινό. Σύντομα ξεπήδησαν και οι Αρνητές του AIDS που μίλησαν για μια ψευδασθένια με πρωτοπαλίκαρο μια Ελληνίδα συντάκτρια. Η Μαίρη Παπαγιαννίδου με τα βιβλία και τα άρθρα της ενθάρρυνε πολλούς ασθενείς να μην ακολουθήσουν τη φαρμακευτική τους αγωγή. Τραγική ειρωνεία η ίδια πέθανε το 2012.

Όπως και να έχει, η ασθένεια ακόμη είναι εδώ μαζί μας και για ακόμη μια χρονιά η 1η Δεκεμβρίου δεν είναι η Παγκόσμια ημέρα που νικήσαμε το HIV και το AIDS. Οι φετινές στατιστικές έδειξαν μειωμένους αριθμούς νέων θυμάτων του υιού HIV αυτό όμως δεν σημαίνει πως τα νούμερα δεν ήταν υψηλά για μια μικρή χώρα σαν τη δική μας. 

Το μεγαλύτερο όπλο μας σ'αυτή την ασθένεια είναι η γνώση, η ενημέρωση και η προστασία. Κάθε χρόνο στην χώρα μας χάνουμε πολλούς ανθρώπους που αγαπάμε από τον υιό του HIV. Κάθε απώλεια μετράει. Ακόμη και ένας είναι πάρα πολλοί. Μην αφήνετε τη λήθη να κερδίζει, διδάσκουμε, ενημερώνουμε, προστατεύουμε. Το πιο δυνατό μας όπλο είναι η Πρόληψη.

Εύχομαι, κάθε χρόνο τέτοια ημέρα να είμαι η μόνη που πονάει και πενθεί και η 1η Δεκεμβρίου να γίνει μία ημέρα Μνήμης και Νίκης της ανθρωπότητας. 

υγ. "ήθελα να γράψω πως μακάρι να μη με άφηνε η Dannossiel μόνη αυτή την ημέρα, αλλά ας είμαστε ρεαλιστές, ακόμη και αν ήμουν μαζί της πάλι θα έκλαιγα."